- Szczegóły
- Autor: x. Andrzej
- Kategoria: Katechezy
- Odsłon: 208
Drodzy Młodzi Przyjaciele, Drodzy Diecezjanie, Siostry i Bracia!
Rok 2024 jest dla naszej diecezji rokiem szczególnym. Obchodziliśmy niedawno 25 rocznicę wizyty św. Jana Pawła II na ziemi łowickiej. Licznie zgromadzeni wierni naszej diecezji dziękowali w łowickiej katedrze za dar Papieża Polaka i za „Testament”, jaki pozostawił nam w wygłoszonej homilii. Św. Jana Paweł II często podkreślał jak ważni są dla Niego młodzi ludzie, których nazywał przyszłością Kościoła i świata. Właśnie młodych ludzi w sposób szczególny gromadzi od 29 lat wspólnota Łowickiej Pieszej Pielgrzymki Młodzieżowej na Jasną Górę, na którą chcę Was serdecznie zaprosić. Ten wielki dar rekolekcji w drodze, gromadzący młody Kościół Diecezji Łowickiej, jest świadectwem naszego uczestniczenia we wspólnocie Kościoła, którą zostawił nam nasz Pan Jezus Chrystus, aby wskazywała nam drogę do Nieba.
1. „Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg” (Ps 85, 9)
Świat, w którym żyjemy jest przepełniony natłokiem informacji. Rozwinięte w ostatnich latach środki przekazu, szczególnie internetowego, sprawiają, że trudno znaleźć dziś miejsce na ciszę. Trudno znaleźć przestrzeń do zasłuchania się w głos Tego, Który najdobitniej przemawia właśnie w ciszy. Pan Bóg, który kocha każdego człowieka pragnie nie tylko tą miłością obdarowywać, ale także podpowiadać co należy czynić, aby prawdziwie być szczęśliwym. Dlatego warto zadać dziś sobie pytanie czy ja chcę „słuchać tego, co mówi Pan Bóg”? Czy mam dziś otwarte serce i umysł, aby słysząc głos Boga, przyjąć Jego polecenie „idź, prorokuj do ludu mego”. Zadanie to jest jednocześnie zaszczytem i wielką odpowiedzialnością – darem i zadaniem. Zaszczytem, bo Pan Bóg tak mocno zaufał każdemu z nas dając nam depozyt wiary, abyśmy nieśli go kolejnym pokoleniom. Odpowiedzialnością, ponieważ od nas w dużej mierze zależy to, jak będą wierzyć ci wobec których jesteśmy świadkami wiary, świadkami miłości Boga „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów” (Ef 1, 4-5). Jesteśmy zatem wybrani i powołani, aby iść, głosić i dawać świadectwo. Jesteśmy wybrani, wskazani przez Boga, a więc jesteśmy potrzebni. Co więcej jesteśmy niezastąpieni w tym znaczeniu, że nikt za nas nie przeżyje życia, nikt za nas nie zbuduje relacji z Panem Bogiem i drugim człowiekiem, nikt za nas nie da świadectwa. Każdy z nas jest unikatowy i niezastąpiony, każdy z nas jest chciany i kochany przez Boga. Jako wspólnota dzieci Bożych mamy okazję, zanosić do Boga wszystkie sprawy naszych serc „za siebie i za bliźniego”, jak to widnieje na naszym pielgrzymkowym krzyżu. Wszystkie troski i radości, wszystkie trudy i tryumfy, ponieważ troski dzielone stają się lżejsze, a dzielone radości jeszcze mocniej wypełniają serce.
- Szczegóły
- Autor: x. Andrzej
- Kategoria: Katechezy
- Odsłon: 297
- Swego czasu ogromną dyskusję wywołało przypomnienie mordu Żydów w Jedwabnem. W ogniu polemik o prawdę pojawiały się głosy o rzekomej współodpowiedzialności Kościoła katolickiego za ten fakt. Również w dyskusjach o holokauście – zagładzie narodu żydowskiego w czasie II wojny światowej – formułuje się oskarżenia przeciwko Kościołowi. Jaka jest zatem nauka Kościoła na temat judaizmu?
- Katechizm stwierdza, że „Lud Boży Nowego Przymierza, zgłębiając swoją tajemnicę, odkrywa swoją więź z narodem żydowskim. W odróżnieniu od innych religii niechrześcijańskich, wiara żydowska jest już odpowiedzią na objawienie Boże w Starym Przymierzu” (KKK 839). Paradoksalnie to swoiste pokrewieństwo chrześcijaństwa i judaizmu, zamiast owocować współdziałaniem, przybierało w ciągu wieków – po obydwu stronach – postać gorszącej wrogości. Chociaż w dziejach Kościoła nie brakowało prób zmiany nastawienia wobec Żydów i judaizmu, chociaż istniały okresy spokojnej koegzystencji, to jednak dopiero od Soboru Watykańskiego II sytuacja uległa radykalnej zmianie. Sobór podkreślił, że nie możemy Żydom, jako narodowi, przypisywać zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Jezusa.
- Szczegóły
- Autor: x. Andrzej
- Kategoria: Katechezy
- Odsłon: 350
Nauczanie religii w polskiej szkole stanowi wielkie dobro dla dzisiejszego młodego człowieka, które wymaga wspólnej troski ze strony rodziny, Kościoła i państwa. Lekcja religii w szkołach publicznych ma miejsce w 23 krajach Europy i jej obecność jest traktowana jako standard systemów edukacyjnych. W Polsce lekcja religii, wyrzucona przez władze komunistyczne po II wojnie światowej, powróciła do szkół publicznych w 1990 roku, kiedy rozpoczęły się procesy demokratyzacji życia w naszej Ojczyźnie.
Wyrażamy sprzeciw wobec ostatnich decyzji Ministerstwa Edukacji Narodowej odnoszących się do organizacji lekcji religii w szkole. Apelujemy o uwzględnienie woli rodziców, którzy w zdecydowanej większości posyłają swoje dzieci i młodzież na lekcje religii. W skali całego naszego kraju jest to prawie osiemdziesiąt procent rodziców. Oni mają prawo do lekcji religii na terenie szkoły publicznej, gdyż wynika to z podstawowych praw i wolności człowieka, zagwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i Konkordacie między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską.
- Szczegóły
- Autor: x. Andrzej
- Kategoria: Katechezy
- Odsłon: 231
Umiłowani Siostry i Bracia!
Fragment Ewangelii św. Marka na dzisiejszą jedenastą niedzielę zwykłą, pozostawia nam przesłanie o królestwie Bożym, które Bóg „wsiewa” w ziemię ludzkiego serca. Teksty liturgiczne wyjaśniają, że jest to „królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju”. W przypowieści o ziarnku gorczycy dostrzegamy troskę Boga o życie ludzkie, o godne i właściwe warunki jego rozwoju i wzrostu, a wreszcie, o jego zbawienie. Bóg Wszechmogący jest Dawcą Życia, przez co jest obecny w poczęciu i życiu każdego człowieka. Życie nowej, unikalnej osoby ludzkiej, rozpoczyna się od poczęcia, czyli połączenia komórek matki i ojca. Od tego momentu każdy człowiek powinien mieć zapewnione pełne prawo do ochrony życia.
„Nie może istnieć prawdziwa demokracja, jeżeli nie uznaje się godności każdego człowieka i nie szanuje jego praw” – przypominał św. Jan Paweł II w encyklice Evangelium vitae (nr 101). Prawa każdego człowieka do życia chroni Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, Karta Praw Podstawowych UE oraz Konstytucja RP i zapisy ustawowe. Jest to elementarna zasada wpisana w naturę człowieka, której nie wolno naruszać. „Należy zatem stwierdzić z całą mocą i jasnością, nawet w naszych czasach, że obrona rodzącego się życia jest ściśle związana z obroną jakiegokolwiek prawa człowieka. Zakłada ona przekonanie, że każda ludzka istota jest zawsze święta i nienaruszalna w jakiejkolwiek sytuacji i w każdej fazie swego rozwoju” (Deklaracja Dykasterii Nauki Wiary Dignitas infinita, 91).
Czytaj więcej: LIST KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI W SPRAWIE OCHRONY ŻYCIA
© Parafia pw. Św. Józefa w Sannikach 2021